CeMeTeRy

posted on 01 Apr 2010 19:33 by skinhead

อรุณรุ่งฉีกขาด
เสียงหวีดร้องของสายลม
ทิวสนลู่เอนโยกไหว
วิญญาณร่อนเร่ล่องลอย
เหนือหลุมศพโบราณในป่าช้ารกร้าง
บทกวีฝุ่นจับถูกรื้อพลิกอ่าน
เพื่อตอกย้ำภาพความทรงจำอันแสนเจ็บปวด
มาเถิด...ผู้ผิดหวัง
เดินทางมาทบทวนความหลัง
มาเถิด...ผู้บอบช้ำ
คมมีดสนิมเขรอะจะกรีดบาด
มาเถิด...ผู้พ่ายแพ้
แม้นนาฬิกาจะฆ่าตัวตายไร้ถ้อยคำอื่นใดให้รำลึก
มาเถิด...!!!
มารักษาบาดแผลด้วยเข็มปลายแหลมทิ่มแทง
จนเลือดหยดไหลบทกวีบทสุดท้ายหลั่งชโลม
...

สกินเฮด
25/3/53

ปล...
งานเขียนชิ้นนี้เขียนขึ้นเพื่ออ่านเปิด
" เทศกาลบทกวีกรีดร้องในป่าช้า "
 By...สกินเฮด

CoMing Soon !!!

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณนะครับ

#2 By (222.123.42.219) on 2010-04-05 18:47

บทกวีนี้อ่านแล้วบอกไม่ถูกนะคะ อยากลองเขียนแบบนี้บ้างแต่จินตนาการไม่ออกเลยค่ะ

จะมาติดตามอ่านนะคะopen-mounthed smile

#1 By Pat on 2010-04-01 22:27