เสียงเร่งเครื่องยนต์ดังสนั่นรถติดอย่างยาวนานบนตรอกทางที่คับแคบ
หลอดไฟข้างทางกะพริบติดดับตามลำพังโดดเดี่ยว
คำถามมากมายยื้อแย่งแข่งคว้าหาคำตอบ
ชาวเมืองรุมด่าสาปแช่งพรั่งพร้อมแววตาอาฆาตเดือดแค้นจ้องประทุษ
เพียงนกตัวหนึ่งอยู่อย่างพอเพียงและมีความสุข
กลับกลายเป็นศพหมดลมหายใจด้วยหัวใจที่กล้าแกร่งและบริสุทธิ์
หากเลือดภายในยังคงเวียนไหลดั่งมหาสมุทรผู้ยิ่งใหญ่ร่ำไห้เศร้าโศก
แผนประกอบคำรับสารภาพประหนึ่งตอกย้ำถึงความเลวทรามชั่วช้าของคนบางกลุ่ม
ถ้อยคำจากปากฆาตกรด้วยใบหน้าที่เย็นชายิ่งกว่าเทือกเขาที่หนาวที่สุด
ไร้เหตุผลนำพาปรารถนาแค่ความอยากเพียงมองลอดผ่านเสื้อผ้าเนื้อหนังที่แลเห็น
ท้องฟ้ามัวสลัวแสงสว่างที่พร่ามัว
รอยเลือดหยดเป็นทางจรดดินแดนต้องห้ามขึ้นแท่นประหารสำหรับอัปรีย์ทรชน

สกินเฮด
13/11/52
16.31

เสียงบีบแตรดังสนั่นแสบสะท้านทรวง
หมอกขาวควันจากท่อไอหาใช่จากครรภ์มารดาแถบเทือกภูหุบ
แสงแดดแลบเลียผิวกายและหัวใจจนอ่อนล้า
เหงื่อหยดยืนย่ำสับสนกลางสี่แยกร้อนกับพวงดอกที่เหี่ยวเฉา
บนทางเท้าผู้คนเหมือนคุ้นเคยกลับดูแปลกหน้าคลาคล่ำ
ตึกแถวแลบ้านผุดกำเนิดเติบราวทุ่งดอกพิกุลในสวนหลังบ้านชายชราห้วงคำนึง
คืนค่ำฉันนอนหนาวหลั่งน้ำตาไร้โอบกอด
พลันฝันที่งดงามถึงทุ่งข้าวเหลืองอร่ามหลังร่วมกันแต้มจนเต็มท้องทุ่ง
เข็มนาฬิกากลับเดินถอยหลังหากการเดินทางกำลังเริ่มต้น...


สกินเฮด
10/11/52

เซนต์วาเลนไทน์แขวนดวงจันทร์เอาไว้ ณ ปลายฟ้า
แสงอ่อนละมุนของจันทราปรารถนาปลอบประโลมสรรพสิ่ง
ลำคลองลัดเลาะไหลผ่านกับความงดงามบนเรียวคลื่น
เรือแจวจอดเดียวดายแน่นิ่ง
ความเงียบสงัดกำลังกัดกิน
ตึกเก่าแก่สองฝั่งหลับใหล
ละอองหิมะขาวโปรย
บนระเบียงที่ยื่นออกไปในเมืองเวนิส
โต๊ะกลมเปียกชื้นกับบทกวีพร่ำพรรณนา
และหยดน้ำตา...
กลิ่นน้ำหอมของเธอยังคงอบอวล
ฉันเมียงมองออกไปอย่างไร้ทิศทาง
เพื่อค้นหาหญิงสาวนัยน์ตาฟ้าโศก
กับถ้อยคำสัญญาที่เธอวาดฝากเอาไว้ในสายลม...

สกินเฮด
26/10/52

เสียงเพลงบรรเลงเนิบนาบ
ทว่าถ้อยคำท่วงทำนองกลับกรีดลึก
เสียดแทงทะลุหลุมศพจนถึงฝาโลงที่ผุพัง
วิญญาณอับชื้นชอกช้ำกำลังถูกปลุก
กาลเวลากัดกินเนื้อหนังจนย่อยสลาย
เหลือเพียงโครงกระดูกดิ้นกระตุกกระตุก
ขณะรัตติกาลเคลิ้มหลับและเซื่องซึม
หมอกนิพพานลอยผ่านแล้วจางหาย
ดอกไม้แห่งความหวังริบหรี่
กลับส่งกลิ่นเหม็นฟุ้งกระจาย
อบอวลไปทั่วท้องฟ้าสวนสวรรค์อันเวิ้งว้าง...

สกินเฮด
9/11/52

edit @ 10 Nov 2009 09:48:07 by สกินเฮด

ด้วยกายเปลือยเปล่าเกลือกกลิ้งอยู่บนที่นอน
ผ้าห่มผืนบางตลบลงไปกองอยู่ตรงปลายเท้า
สายลมหนาวแลบเลียผิวกายจรดปลายท้องฟ้าแดนสวรรค์
ฉันเขียนบทกวีด้วยเข็มปลายแหลม
ลงบนแขนซ้ายดั่งคนวิกลจริตบ้าใบ้
เลือดซึมไหลเดินตามรอยเข็มร้าวตัวอักษร
ทับถมจนไม่อาจมองเห็นถ้อยคำอื่นใด
ความรู้สึกเย็นชาแห่งเดือนพฤศจิกา
จะปกปิดบทกวีที่บอบช้ำตราบจนคราบเลือดที่รินหลั่งแห้งสนิท...

สกินเฮด
6/11/52